Om de vier jaar vindt een wereldconferentie plaats waar leraren uit de verschillende continenten elkaar treffen om op pedagogische thema’s te studeren en ideeën met elkaar uit te wisselen. In de tussenliggende drie jaren organiseert de Pedagogische Afdeling van België telkens een gelijkaardige Pedagogische Paasconferentie. Dit schooljaar vindt deze bijeenkomst plaats in de steinerschool van Lier.

Dit schooljaar vieren wij wereldwijd 100 jaar steinerpedagogie. Als leraren willen wij ons  verbonden voelen met deze wereldbeweging maar ook met de wereld op zich. In de eigen school willen wij vanuit een gelijkwaardige en tegelijk betrokken relatie diezelfde verbondenheid verzorgen met de collega’s van elke dag.
Niet anders is het in onze pedagogische praktijk met de kinderen, wij kunnen immers slechts ontwikkeling bij hen stimuleren wanneer wij met elk van hen een duurzame relatie opbouwen. Steinerpedagogie is in de eerste plaats een zaak van mens tot mens! Bovendien willen wij zelf de scholingsweg gaan naar vrijheid in denken, voelen en willen.

‘ waarin de mens bezield de geest een woning geeft’

Wat een wonder telkens wanneer een mens in de kosmos besluit om terug naar de aarde te komen en zich weet te verbinden met een aardse erfelijkheidsstroom! Geen wezen heeft zolang tijd nodig als een mensenkind om zich met zijn levenslot en karma in te voegen in de tegemoetkomende dagdagelijkse realiteiten. Een groot deel van onze pedagogie bestaat erin om het kind wereldburger te laten worden en het de werktuigen mee te geven opdat het zich een unieke en dienstbare plaats kan verwerven in de samenleving. Niet voor niets wees Rudolf Steiner erop dat het juiste pedagogische werk drie grote metamorfoses op gang brengt: van nabootsingskracht in de kleutertijd (0-7) naar vrijheid in het latere leven, van de kracht van het opkijken naar autoriteit (7-14) naar latere gelijkheid en van liefde voor mens en wereld (14-21) die zich omvormt tot broederlijkheid.

Kijken we ook naar de verhaalstof die wij in de opeenvolgende jaren aanbieden, dan zien we hoe het kosmische en dromerige in de beelden van de sprookjes, fabels, legenden, heiligenverhalen en mythen geleidelijk aan plaats maken voor de aardse verhalen en avonturen over strijdvaardige Romeinen, ridders, ontdekkingsreizen of revoluties! Elk kind krijgt alzo de tijd af te dalen om zich een plaats te veroveren in het gezin, de school en de grotere omgeving.

Maar daarmee is onze pedagogische opdracht als opvoeders niet afgelopen. Het is aan de volwassenen om deze jongeren ook te getuigen van een andere, niet tastbare, werkelijkheid die enkel kan betreden worden vanuit een persoonlijk en  vrij motief en na volgehouden innerlijke scholing. De jongeren ervaren dit aanvankelijk in hun sluimerende maar steeds meer voelbare idealen, daarna mogelijk ook vanuit hun ontwakende  imaginaties, inspiraties en intuïties. Hierbij is de ontmoeting met authentieke en omhoog strevende  leraren en ouders van goudwaarde!

Rudolf Steiner wees er ons meermaals op dat het er niet om gaat materialist óf spiritualist te worden maar om de geest ín de materie en de materie ín de geest te ervaren. De antroposofie als mens- en wereldbeeld is niet gericht op het of-of principe maar streeft naar het verbinden van alle aardse en geestelijke levensfacetten. Daarbij worden we opgeroepen om steeds opnieuw het vruchtbare midden te zoeken tussen de veelheid aan polariteiten.

In drie opeenvolgende dagen worden we in deze thematiek meegenomen door de voordrachtgevers en werkgroepleiders.